کاریزما و کلام

سفارت جمهوری اسلامی در لندن در واکنش به موضع‌گیری آنتونیو کاستا رئیس شورای اروپا، تأکید کرد که هر انسان باوجدانی جنایت‌و تجاوزگری‌ را محکوم می‌کند و چنین موضعی نه‌تنها غیرقابل دفاع، بلکه شرم‌آور است.

به گزارش ایرنا، سفارت جمهوری اسلامی با انتشار پیامی در ایکس نوشت: «در شرایطی که هر انسان باوجدان، جنایات و تجاوزات رژیم‌های اسرائیل و آمریکا علیه ایران را محکوم می‌کند، جای شگفتی است که رئیس شورای اروپا به‌جای آن، انگشت اتهام را به‌سوی ایران نشانه می‌گیرد.»
در این پیام آمده است: «این موضع نه‌تنها قابل دفاع نیست، بلکه صراحتاً شرم‌آور است.»
▪️
چنان‌که خود توییت هم اصلاح کرده «تجاوز» صرفا شرم‌آور نیست. این‌که چه کسی تجاوز کند باید اول بررسی شود، اگر روسیه به اوکراین تجاوز کرد، نه‌تنها نباید محکوم کرد و رأی مثب به محکومیت آن داد، که باید آن‌را «ابتکار عمل» هم خواند. 

اما اگر حمله‌ای از آمریکا اسرائیل یا غرب به هر دلیلی به هر جایی باشد هر کس محکوم نکند بی‌وجدان و بی‌شرف است. و صراحتا شرم‌آور. 

آقای سفیر با این ریش استاندارد دوگانه به تجریش هم نمی‌شود رفت. 

علی ربیعی دست‌یار رئیس‌جمهور در یادداشتی در ایرنا، ضمن برشمردن توانایی‌های قالیباف رئیس تیم مذاکره‌کننده جمهوری اسلامی در پاکستان، شرط موفقیت او را فاصله‌گرفتن از تنگ‌نظری‌های سابق دانسته و به او توصیه کرده که برای موفقیت از همه نظر و مشاوره‌ها و از همه سلیقه‌ها کمک بگیرد. 

ربیعی برای آشنایی بیش‌تر هم قالیباف و هم خواننده به ذهن، به افق دید او به‌عنوان یک خلبان که بارها از زمین بلندشده و دنیا را از بالا و از منظری کلی با دید وسیع‌تری نسبت به بقیه دیده و دوباره هواپیما را روی زمین واقعیت نشانده و با جزئیات و واقعیت هم از نزدیک ارتباط داشته اشاره کرده است. 

وسعت دید قالیباف و تیم هم‌راه او ـ هرکس از هر جناح و سلیقه‌ای که می‌خواهد باشد ـ نهایتا از فراز تهران تا یزد و بندرعباس یا مثلا از فرودگاه بین‌المللی تهران تا فرودگاه کمال آتاتورک استانبول باشد. یا حتی تمام دور زمین. 

اما طرف مقابل در میز مداکره با قالیباف آن بخش از منظومه‌های آسمانی که کشف شده را دریجه تلسکوپ فضایی «جیمز‌وب» مونیتور می‌کند و همین چند روز پیش چند مسافر را به ماه فرستادند و به سلامت به زمین بازگرداندند تا از آن‌جا شرایط زندگی در کره‌ای دیگر را مطالعه کنند. 

قالیباف و تیم او در به‌ترین حالت جای‌گاه‌شان جای‌گاه پاپ‌های قرون وسطی ـ که اتفاقا پاپ فعلی هم پای‌اش را مثل آن‌ها از گلیم کلیسا درازتر کرده ـ و جای‌گاه طرف مقابل جای‌گاه گالیله و کپرنیک است. با این تفاوت که در آن زمان، توفق با کلیسا بود، حالا توفق با ترامپ است. توفق با تیک‌تنک‌هایی است که بر اساس نجوم گالیله به ترامپ مشاوره می‌دهند نه براساس اخترشناسی و طالع‌بینی قرون وسطی و عصر تاریکی. 

عمرش دراز باد که ۱۵ سال پیش در خشت‌خام می‌دید آن‌چه خیلی‌ها امروز در آینه هم قادر به دیدن آن نیستید که «کشور با رمل و اسطرلاب و جادو و جنبل» اداره می‌شود. 

آقای ربیعی! تا نگاه همان نگاهی باشد که مظلوم را فقط در غزه می‌بیند و به نسل‌کشی در دیگر نقاط دنیا از جمله سودان و ترکستان و چچن و داغستان و اوکراین ... کاری نداشته باشد که حتی «ابتکار عمل» هم بداند، تا قاعده سیاست بر توجیه وسیله برای هدفی که اتفاقا مقدس هم نیست بچرخد، خود سقراط هم در تیم قالیباف باشد بازنده است، جواد ظریف و بزرگ‌تر از او کاری از پیش نمی‌توانند ببرند. 

هدفی که کمونیست چینی که «کباب داغ حیوان زنده» دارند و در نهایت توحش حیوان زنده را گوشت می‌گیرند و کباب می‌کنند را برتر از یهودی می‌داند و می‌نشاند که شنبه مقدس و پرهیز و بالاخره به چهارچوبی ایمان دارند و همه یهودیان مومن و محافظه‌کار و آرام و مومن را با نتانیاهوی افراطی و واپس‌گرای صهیونیست که اتفاقا بیش‌ترین شراکت استراتژیک را با واپس‌گرایان شیعه‌ستیز و ناصبی غزه دارند یکی می‌انگارد. 

تا این هدف مبنای کار باشد و هرگونه غرب و مغرب و مظاهر غربی حتی روزنامه‌ای به‌نام «غرب» یا سایتی به‌نام «مغرب» یا رسانه‌ای به‌نام «باختر» هم تابو باشد، و همه‌ تقدس‌ها از نگاه شرق و مشرق‌نیوز و خاور و روسیه و چین و بلاروس و کره‌شمالی دیده شود، در بر همین پاشنه خواهد چرخید و آش همین آش خواهد بود و کاسه همین کاسه. 

خوشبختانه ترامپ «آب‌باریکه» فروش نفتی که برای روسیه حدود ۴۰ روز پیش بازکرده بود را دوباره بست و معافیت‌های تحریمی این کشور متجاوز را لغو کرد. در این لغو معافیت درس‌های عبرت بزرگی است. او روسیه و اروپا را با این لغو معافیت توامان تنبیه کرد. روسیه نفتی که به التماس به بشکه‌ای ۴۰ دلار به چین می‌فروخت را ۲۰ دلار گران‌تر به اروپا می‌فروخت. اروپا هم نفتی که باید بالای ۱۰۰ دلار می‌خرید را ۲۰ تا ۳۰ دلار ارزان‌تر از روسیه می‌خرید. اما حالا با لغو معافیت هم روسیه به‌راحتیِ سابق نمی‌تواند نفت و گاز بفروشد و هم اروپا نمی‌تواند به همان ارزانی گیر بیاورد و بخرد. 

تنش در بازار انرژی دیگر آن‌طور که حسین شریعتمداری تصور می‌کرد، تن ترامپ را نمی‌لرزاند. تن کنگره آمریکا را هم. همین دیروز طرح محدودیت رئیس‌جمهور برای اقدام نظامی بدون اجازه کنگره رد شد. 

آقای ربیعی و آشنایان ربیعی! تصور این‌که اینترنت جهانی به روی شهروندان ایرانی بسته باشد و دنیا به دولت‌مردان جمهوری اسلامی اعتماد کند، تصور به‌شدت غلطی است، ولو این‌که فتوی داشته باشید که اینترنت حرام است. مگر شطرنج و ویدیو و ماهواره حرام و تابو و ممنوع نبود؟ 

جامعه اسلامی بی‌طبقه امروز به قول مسیح مهاجری شده‌است اقلیتی راکفلری و اکثریتی شعب‌ابی‌طالب‌نشین. همان اقلیت راکفلری این‌روزها سیم‌کارت سفید دارند و با آن ویدیوهای جاوید ... از ایران به ایننرنشنال و منوتو مخابره می‌کنند. 

تا پنجره گفت‌وگو با جهان به روی «مردم» بسته باشد، در بر همین پاشنه که می‌چرخد خواهد چرخید.   

عبدالرضا رحمانی فضلی که از مشاوران نزدیک و سهم علی لاریجانی هم در کابینه دولت‌های یازدهم و دوازدهم حسن روحانی بود، این‌روزها سفیر ایران در چین است. 

یادمان نرود، انتخابات ریاست‌جمهوری که همین رحمانی‌فضلی برگزار می‌کرد، وقتی علی لاریجانی برای ثبت‌نام رفته بود، وزارت کشور لوکیشن تصاویر و ویدویوهای ویژه تبلیغاتی آن فقید شد، با تصور این‌که قطعنا رئیس‌جمهور آینده خواهد بود. ابدا کسی باور نمی‌کرد او رد صلاحیت بشود که شد. 

روسیه و چین که از دوره احمدی‌نژاد، ایران حیات خلوت‌شان شده بود، حتی یک‌بار هم از «حق وتو»ی خویش برای وتوی یک قطعنانه تحریمی علیه ایران استفاده نکردند. سهل است، رأی مثبت هم داده‌اند. 

از این گذشته، پس از آن‌که به بهانه کارِ به‌تر، کارگزاران وزارت نفت احمدی‌نژاد پیمان‌کاران فرانسوی و غربی را از پارس جنوبی و عسلویه بیرون کردند و چینی‌ها را جای‌گزین کردند، چینی‌ها که جای پای‌شان سفت شد و پروژه‌ها را به‌قولی زخمی کردند، کار را نصفه و نیمه و به‌قولی دیگر مثل استخوانی لای زخم رها کردند و رفتند. و شد آن‌چه شد. 

اما به همین شلیک به پا بسنده نکرده و خوب که ذخیره‌های دوران خاتمی ته کشید و قیمت نفت از آن نرخ نجومی پایین آمد، حالا نمایندگان‌شان به کشورهای عربی سفر کرده و در اجلاس‌های شورای همکاری شرکت و به نوبت، پای بیانیه‌هایی که یک بندِ ثابتِ غیرقانونیِ آن تعلق جزایر سه‌گانه ایرانی به امارات بود را هم امضا و این‌بار به سر هم شلیک کردند. 

چین حتی آن‌قدر گستاخ بود و زمام‌داران جمهوری اسلامی را به هیچ گرفت که در دوره رئیسی یک مقام از کار برکنار شده رده چندم را برای پاره‌ای توضیحات و توجیهات در پاسخ به اعتراض امیرعبداللهیان به ایران فرستاد و وقتی بازگشت گندش درآمد که طرف اصلا کاره‌ای نبوده که همین توجیه نیم‌بندش هم محلی از اعراب داشته باشد. 

اکنون دست ایران برای بستن تنگه هرمز زیر ساطور چین است و به‌خاطر همین چین، جمهوری اسلامی نمی‌تواند تنگه را مطلقا ببندد. بنابراین پس از این‌که اطمینان از وجود راهی مطمئن برای عبور کشتی‌های چینی حاصل و تضمین‌های لازم اخذ شده، نفت ریختهِ «وتو» را نذر رد قطعنامه‌ پیشنهادی بحرین کردند که این‌بار هم اگر خواستند هم به پا هم به سر شلیک کنند، هیچ مانعی جلودارشان نباشد. 

و البته اگر رحمانی فضلی نگوید عطر من خوش‌بوست توقع دارید عطار نیشابوری بگوید؟