إِنِّي أَكْرَهُ لَكُمْ أَنْ تَكُونُوا سَبَّابِينَ، وَ لَكِنَّكُمْ لَوْ وَصَفْتُمْ أَعْمَالَهُمْ وَ ذَكَرْتُمْ حَالَهُمْ كَانَ أَصْوَبَ فِي الْقَوْلِ وَ أَبْلَغَ فِي الْعُذْرِ، من خوش ندارم كه شما دش‌نام‌دهنده باشيد. اگر كردارشان را تعريف، و حالات آنان را باز‌گو مى‌كرديد، به سخن راست نزديک‌تر، و عذرپذيرتر بود.
 وَ قُلْتُمْ مَكَانَ سَبِّكُمْ إِيَّاهُمْ اللَّهُمَّ احْقِنْ دِمَاءَنَا وَ دِمَاءَهُمْ وَ أَصْلِحْ ذَاتَ بَيْنِنَا وَ بَيْنِهِمْ وَ اهْدِهِمْ مِنْ ضَلَالَتِهِمْ، حَتَّى يَعْرِفَ الْحَقَّ مَنْ جَهِلَهُ وَ يَرْعَوِيَ عَنِ الْغَيِّ وَ الْعُدْوَانِ مَنْ لَهِجَ بِهِ. 

خوب بود به‌جاى دش‌نام آنان مى‌گفتيد: خدايا خون ما و آن‌ها را حفظ كن! بين ما و آنان اصلاح فرما، و آنان را از گم‌راهى به راه راست هدايت كن! تا آنان‌كه جاهل‌اند، حق را بشناسند، و آنان‌كه با حق مى‌ستيزند پشيمان‌شده به‌حق باز گردند.

©️نهج‌البلاغه.خطبه ۲۰۶