کاریزما و کلام

۱۵ فروردین‌ ۱۴۰۵: وال‌استریت ژورنال: میانجی‌ها اعلام کردند تلاش‌های کشورهای منطقه به‌رهبری پاکستان برای دست‌یابی به آتش‌بس میان آمریکا و جمهوری اسلامی به بن‌بست رسیده‌‌است. تهران به‌طور رسمی اعلام کرده حاضر نیست در روزهای آینده با مقام‌های آمریکایی در اسلام‌آباد دیدار کند.
◾️
۱۸ فروردین ۱۴۰۵: محسن رضایی: جمهوری اسلامی با «ضربات کوبنده» برای آمریکا روزهای سیاهی رقم زد.
▪️
مارکو روبیو وزیر خارجه آمریکا: حملات جمهوری اسلامی در تنگه هرمز جهان را تحت تأثیر قرار داد.
▪️
مارکو روبیو: جمهوری اسلامی به قوانین و قواعد اعتقادی ندارد و حامی دولتی تروریسم است.
◾️
۲۰ فروردین ۱۴۰۵: صدراعظم آلمان در گفت‌وگو با ترامپ: آماده کمک به امنیت تنگه هرمز پس از توافق صلح هستیم.
▪️
صدراعظم آلمان: برنامه‌ای برای محدودیت استفاده نیروهای آمریکا از پای‌گاه‌ها وجود ندارد.
 ▪️
وضعیت خاورمیانه نیازمند واکنش برلین به‌ویژه در حوزه انرژی است.
◾️
وزارت خارجه روسیه حمله اسرائیل به لبنان را به‌شدت محکوم کرد و خواستار آتش‌بس فوری شد.
▪️
فرمانده سپاه قدس: عاملان جنایت در لبنان مجازات می‌شوند.
▪️
آمریکا و اسرائیل می‌گویند لبنان هرگز بخشی از توافق آتش‌بس نبوده‌است.
▪️
وزیر خارجه بریتانیا: افزودن لبنان به توافق آتش‌بس برای امنیت سراسر منطقه مفید است.
▪️
نتانیاهو: دستور داده‌ام در اسرع وقت مذاکرات مستقیم با لبنان برای صلح و خلع سلاح حزب‌الله آغاز شود.
▪️
ترامپ: تا وقتی توافق واقعی و کامل اجرا شود، نیروهای ما در خاورمیانه می‌مانند. اگر ایران به توافق آتش‌بس عمل نکند، حملات شدیدتر از قبل از سر گرفته می‌شوند.
▪️
پزشکیان: حمله به لبنان نقض آشکار توافق اولیه آتش‌بس است.

توییت صفحه ارتش روسیه در شبکه جهانی X و نقلی از پوتین رئیس‌جمهور این کشور مبنی بر «رد ادعاها درباره برنامه‌ریزی برای حمله به اروپا» مصداق عینی اراجیف و خبرهای «رجفه‌دار» و ایسنا که این اراجیف را بازنشر کرده به تعبیر قرآن مصداق «مرجفون» است.

در «خبر» و «خبرگزاری» شبهه‌ناک‌نبودن منبع خبر، بسیار بسیار مهم‌تر از پاک‌بودن منبع درآمد یا منبع مالی است. هر خبری را نباید بلافاصله و بدون پرسش و بررسی بازنشر کرد.

پوتین ادعایی مطرح‌کرده. آیا این یک توییت مستقل بوده، یا در پاسخ به پستی ری‌توییت شده؟ آیا درون این توییت لینکی هم برای اشاره به ادعا بارگزای شده‌اس یا نه؟ اگر پوتین ادعای خود را بدون سند، لینک و فکت منتشرکرده، آیا ایسنا به آن ادعاها که پوتین در پاسخ به آن‌ها مدعایی مطرح و صفحه  ارتش روسیه آن‌را توییت کرده دست‌رسی داشته یا نداشته‌است؟

اگر داشته، چرا در پیشینه خبر به آن ادعاها که کِی؟ از سوی چه کسی؟ یا چه مرجعی؟ یا چه کشوری؟ یا ... مطرح شده اشاره‌ای نکرده‌است؟

آن‌چه از این خبر برمی‌آید آن است که رئیس‌جمهور روسیه ادعایی ساخته ذهن خودش را تکذیب و آن‌را «کاملاً ساختگی» دانسته‌است.

چکیده خبر ایسنا این است: «ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه در اظهاراتی رسمی اعلام کرد که این کشور هیچ‌گونه قصدی برای حمله به اروپا ندارد و چنین ادعاهایی را «دروغ» و «ساختگی» توصیف کرد.

طبق گزارش صفحه ارتش روسیه در پلتفرم ایکس، وی تأکید کرد که روسیه هرگز برنامه‌ای برای اقدام نظامی علیه کشورهای اروپایی نداشته»

ایسنا در پیشینه خبر آورده: «تنش میان روسیه و کشورهای غربی از زمان آغاز عملیات نظامی مسکو در اوکراین در سال ۲۰۲۲ به‌طور بی‌سابقه‌ای افزایش یافته است. ناتو طی ماه‌های اخیر بارها درباره احتمال گسترش درگیری هشدار داده و در مقابل، روسیه تأکید کرده است که اقدامات غرب، از جمله ارسال تسلیحات سنگین به اوکراین، امنیت اروپا را بیش از پیش تهدید می‌کند.»

اولا که عملیات نظامی مسکو در اوکراین نبود و تجاوز رسمی بود. مجمع عمومی سازمان ملل همان‌زمان در قطنامه‌ای با رأی بالا آن‌را محکوم کرد. پس خبر می‌تواند بدون قضاوت مستند به محکومیت یک نهاد بین‌المللی و باید از واژه «تجاوز» استفاده و آن تجاوز را با استفاده از کلمه «عملیات» توجیه یا سفیدشویی نکند.

دوم در این خبر صرفا به تنش میان روسیه و اروپا اشاره شده که سابقه‌ای دست‌کم ۷۰ ساله از جنگ جهانی دوم به این سو و بعد جنگ سرد دارد. تنش میان اوکراین و روسیه هم دست‌کم سابقه‌ای ۱۰ ساله دارد و پس از یک‌بار تصرف یکی دو استان اوکراین از سوی روسیه، در ۲۰۲۲ این تنش «تمام‌عیار» شد.

پوتین بازنده تمام‌عیار نبرد هم در میدان اوکراین و هم در میدان اقتصاد جهانی، تلاش می‌کند با انتشار این توییت‌ها برای خود «توجه‌»کی دست‌وپا کند. ایسنا که منتشرنکردن این خبر برای‌اش زیانی نداشت، و منتشرکردن آن برای‌اش سودی ندارد، چرا بی‌جهت آبروی اندک رسانه‌ای خود را به‌حراج می‌گذارد؟

إِنِّي أَكْرَهُ لَكُمْ أَنْ تَكُونُوا سَبَّابِينَ، وَ لَكِنَّكُمْ لَوْ وَصَفْتُمْ أَعْمَالَهُمْ وَ ذَكَرْتُمْ حَالَهُمْ كَانَ أَصْوَبَ فِي الْقَوْلِ وَ أَبْلَغَ فِي الْعُذْرِ، من خوش ندارم كه شما دش‌نام‌دهنده باشيد. اگر كردارشان را تعريف، و حالات آنان را باز‌گو مى‌كرديد، به سخن راست نزديک‌تر، و عذرپذيرتر بود.
 وَ قُلْتُمْ مَكَانَ سَبِّكُمْ إِيَّاهُمْ اللَّهُمَّ احْقِنْ دِمَاءَنَا وَ دِمَاءَهُمْ وَ أَصْلِحْ ذَاتَ بَيْنِنَا وَ بَيْنِهِمْ وَ اهْدِهِمْ مِنْ ضَلَالَتِهِمْ، حَتَّى يَعْرِفَ الْحَقَّ مَنْ جَهِلَهُ وَ يَرْعَوِيَ عَنِ الْغَيِّ وَ الْعُدْوَانِ مَنْ لَهِجَ بِهِ. 

خوب بود به‌جاى دش‌نام آنان مى‌گفتيد: خدايا خون ما و آن‌ها را حفظ كن! بين ما و آنان اصلاح فرما، و آنان را از گم‌راهى به راه راست هدايت كن! تا آنان‌كه جاهل‌اند، حق را بشناسند، و آنان‌كه با حق مى‌ستيزند پشيمان‌شده به‌حق باز گردند.

©️نهج‌البلاغه.خطبه ۲۰۶

رئیس دانش‌گاه سیستان و بلوچستان از پیش‌نهاد راه‌اندازی پژوهش‌گاهی تخصصی برای بررسی ابعاد حقوقی، اقتصادی و زیست‌محیطی تنگه هرمز خبر داده‌است.

ایده راه‌اندازی پژوهش‌گاه تنگه هرمز در رده تغییر نام «شیرینی دانمارکی» به «شیرینی گل‌محمدی» که رسانه ملی روی آن به هزینه میلیاردی از جیب شهروندان نگون‌بخت ایران رزمایش رفت و همه مردم هم به دوربین تلوزیون رسانه ملی گفتند که این نام خیلی هم در زبان به‌تر می‌چرخد و شیرینی را هم به‌کام شیرین‌تر می‌کند، دسته‌بندی می‌شود.

از همین نمونه تغییر نام مجری‌ـبازی‌گری به‌نام «الهام چرخنده» به «الهام زهرایی» بود که برای آن هم کلی تبلیغ و هزینه شد و همین چند روز پیش خود رسانه ملی هم تبلیغات‌اش در آن باره را فراموش و در خبری اعلام کرد که برنامه جدید الهام چرخنده به‌زودی روی آنتن می‌رود.

یا تبلیغات پرهزینه و پرسروصدای نام‌گذاری میدان یا خیابانی در هر شهر به نام «۹ دی» بود، که همین اقتصاددان حکومتی و مورد علاقه رسانه ملی در همین رسانه ملی صاف در دوربین نگاه کرد و گفت: «۹ دی فقط یک میدون تو تهرونه که اونم سوراخه».

اگر کلیدواژه «عبر» را در نهج‌البلاغه یا «عبرت» را در قرآن جست‌وجو کنیم، به اندازه کافی روایت و آیه و توصیه در عبرت‌گرفتن از خطاهای گذشته یا گذشتگان به ما نشان می‌دهد که ظاهرا کارپردازان و مشاوران رسانه‌های جمهوری اسلامی فقط پول می‌گیرند که برای آن‌ها مقاله و کتاب بنویسند، اما در به‌کار بستن آن ناتوان‌اند.

به تعبیر علی‌بن‌ابی‌طالب در نهج‌البلاغه «مااکثر العبر و اقل الاعتبار» عبرت‌ها چه زیاد و عبرت‌گیرندگان چه اندک‌اند. 

مصطفی محقق‌داماد حقوق‌دان و رئیس گروه علوم اسلامی فرهنگستان علوم، در بیانیه‌ای نسبت به لزوم محکومیت موارد نقض حقوق بشر از سوی کنش‌گران حقوق بشر تاکید کرد.

در بیانیه استاد محقق‌داماد هیچ‌ واژه «خشنی» به‌کار نرفته اما ایسنا در لید خودسرانه واژگان خشنی که با روح بیانیه این فقیه ادیب و حقوق‌دان بیگانه است به او منتسب کرده‌است که بنده فاکتور می‌گیرم. مشروح این بیانیه به شرح زیر است:

قال‌الله الحکیم: «والذین اذا اصابهم البغی هم ینتصرون» (قرآن مجید.سوره شوری. آیه ۳۹)

یکی از قلل افتخارات تاریخ تمدن بشری این است که جامعه بشری پس از دو جنگ‌ خانمان‌سوز جهانی، به صلح، دوستی و تنفر از هرگونه خشونت و تحمل تنوع فرهنگ‌ها روی آورد و این امر نقطه‌عطفی برای تکامل بشریت محسوب شد. دانشمندان، حکما، جامعه‌شناسان و حقوق‌دانان موفق به تصویب سند منشور حقوق بشر جهانی شدند و پس از آن به فاصله نزدیکی، ۴ کنوانسیون ژنو و بعد از آن دو پروتکل الحاقی در مورد حقوق بشردوستانه درخصوص قواعد و مقررات زمانِ درگیری مسلحانه (لدی الاتفاق) را تصویب کردند و اکثر قریب به اتفاق دولت‌های جهانی عضو سازمان‌ ملل به این عهدنامه‌ها پیوستند. 

روح اصلی همه این مقررات، شناختن حق برای دیگری و کرامت انسانی است که بالاترین اصل از امتیازات انسان بر سایر موجودات و مخلوقات است.

بر اساس اسناد و مقررات مندرج در کنوانسیون‌های ناظر بر حقوق بین‌المللِ بشردوستانه، هرگونه حمله به شهروندان ـ خصوصا زنان و کودکان، افراد غیرنظامی، مناطق و منازل مسکونی، مدارس، دانشگاه‌ها، اماکن مذهبی و تاریخی، موزه‌ها و نمایش‌گاه‌ها، بیمارستان‌ها و پرسنل درمانی، نیروهای امدادی، تاسیسات شهری و زیرساخت‌های غیرنظامی از جمله نیروگاه‌ها، پالایش‌گاه‌ها، تاسیسات آب و برق و گاز، پل‌ها، جاده‌ها، کارخانجات، فروش‌گاه‌ها و انبارها و اقلام مواد غذایی ـ ممنوع و نقض حقوق بشردوستانه است و با کمال تاسف در این مقطع زمانی توسط کشورهای مدعی تمدن، علیه ایران اتفاق افتاده که نه‌تنها به ملت ایران ستم‌‌شده، بلکه ضربه مهلکی بر آبروی وجهه تمدن بشری وارد شده است. 

چراکه اعمال مزبور تمامی زحمات و سعی و تلاش‌های انجام‌شده در قرن اخیر را خط بطلان کشیده و بشر را به ده‌ها قرن قبل یعنی زمان بربریت و توحش برگردانده است.

در عین حال نباید از وجدان انسان‌های بیدار مایوس شویم. ضروری است تمام موارد نقض حقوق بشردوستانه در حملات جنگنده‌ها، پهپادها و موشک‌های نظامیان آمریکا و اسرائیل در درجه اول توسط حقوق‌دانان، وکلا و نهادهای مدنی محکوم گردد. ثانیا کلیه این موارد نقض توسط مراجع ذی‌ربط مستند گردد؛ و در نهایت، در مراجع بین‌المللی و منطقه‌ای از جمله سازمان ملل، دیوان بین‌المللی کیفری و شورای حقوق بشر مطرح و پی‌گیری شود.

از همه مهم‌تر آن‌که ترور شخصیت‌ها و دانش‌مندان یک کشور از زشت‌ترین و کریه‌ترین اعمالی است که زشتی آن از بدیهیات عقل عملی است! و هیچ انسانی در طول تاریخ این‌گونه کردارها را نمی‌تواند توجیه نماید.

رسانه‌ها، نهادهای مردم‌نهاد، هنرمندان و نویسندگان نیز وظیفه خطیری در مستندسازی و افشای موارد نقض حقوق بشردوستانه در سطح ملی و بین‌المللی دارند. کشتار دانش‌آموزان مدرسه میناب و تخریب کارخانه تولید دارو از مهم‌ترین این موارد نقض است.

محکومیت این کشتار و سایر موارد نقض مانند تخریب منازل شخصی و مسکونی و کشتار غیرنظامیان به‌خصوص مراکز علمی و تحقیقاتی وظیفه اخلاقی و حرفه‌ای یکایک فعالان مدنی و کنش‌گران حقوق بشر است.

این‌جانب به موجب آیات شریفه قرآن و روایات صادره از سوی پیش‌وایان الهی بر خود لازم می‌بینم که ندای مردم مظلوم سرزمین عزیزم را به سمع کلیه ارباب علم و فضیلت و اخلاق در سراسر جهان برسانم و از همه استدعا کنم از عمل به وظیفه انسانی خود کوتاهی نکنند و با زبان علم و حکمت ارتکاب این اعمال غیرانسانی را محکوم و دست مرتکبین را از قدرت کوتاه نمایند و سرانجام مرتکبین جرایم علیه بشریت را به دیوان بین‌المللی کیفری معرفی و مجازات آنان را مطالبه نمایند.
سید مصطفی محقق داماد.عضو پیوسته و رئیس گروه مطالعات اسلامی فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران"

منابع خبری از سفر نزدیک نخست‌وزیر پاکستان به عربستان خبر دادند.

به گزارش ایسنا، منابع اختصاصی به پایگاه خبری «العربیه» گفتند که «محمدشهباز شریف» (نخست‌وزیر یکی از کشورهای ناامن آسیای میانه) طی روزهای آینده به عربستان (یکی از امن‌ترین کشورهای منطقه) سفر می‌کند.

این سفر که دومین سفر شهباز شریف به عربستان طی یک ماه گذشته است، با ورود تجهیزات نظامی پاکستان به پایگاه هوایی ملک عبدالعزیز هم‌زمان شده است.

اسلام‌آباد امروز شنبه میزبان هیئت‌های مذاکره‌کننده ایران و آمریکا به ریاست «محمدباقر قالیباف» رئیس مجلس شورای اسلامی ایران و «جی‌دی‌ونس» معاون رئیس‌جمهور آمریکا بود.
 

به گزارش ایرنا به نقل از المنار، «حزب‌الله» و «جنبش امل» دو گروه عمده شیعه لبنانی با صدور بیانیه‌ای مشترک با قدردانی عمیق از صبر و بردباری هم‌وطنان آواره و میزبانان در پایتخت و تمامی مناطق، تأکید کردند برای احساسات مردم و شور و شوق آنان جهت بیان مواضع‌شان در قبال تحولات جاری احترام قائل‌اند.

در این بیانیه آمده: با این حال، رهبری این دو جنبش به‌منظور صیانت از ثبات، حفاظت از امنیت داخلی و صلح مدنی و همچنین برای جلوگیری از کشیده‌شدن کشور به هرگونه تفرقه و شکافی از مردم شریف و بزرگ‌وار درخواست می‌کنند که در این مرحله حساس و دقیق که کشور در حال سپری‌کردن آن است، از برگزاری تظاهرات و تجمعات خودداری کنند.

در پایان این بیانیه ابراز امیدواری شده است که مردم به‌زودی بتوانند با «سرافرازی و عزت» به خانه‌های خود بازگردند.

وزارت بهداشت لبنان شام‌گاه جمعه، شمار جان‌باختگان حملات اخیر را ۳۵۷ و زخمی‌ها را بیش از ۱ هزار و ۲۰۰ نفر اعلام و یادآور شد: بیمارستان‌های این کشور مملو از قربانیان حملات اخیر شده‌است.

اگر این درخواست با اقبال هواداران این دو گروه شیعی همراه شود، امیدواری بسیاری است که فرایند آرامش در لبنان استارت خورده و این کشور به‌زودی با آرامش و آسایش آواربرداری از ویرانی‌های گذشته را آغاز و وارد فرایند بازسازی و نوسازی کشور خواهد شد.

این تصمیم از خردمندی و تدبیر ویژه در سران این دو جنبش حکایت دارد و نشان می‌دهد که این سران تصمیم گرفته‌اند اقدامات عینی، عملی و محسوس درست را جای‌گزین رفتارهای نمایشی پرهزینه برای خود، اعضا و کشورشان کنند. 
 

پارلمان عراق شنبه ۲۲ فروردین ۱۴۰۵ «نزار آمیدی» را به‌عنوان رئیس‌جمهور جدید این کشور انتخاب کرد.

به گزارش ایرنا به نقل از خبرگزاری واع، پارلمان عراق اعلام کرد که نزار آمیدی در دور دوم رأی‌گیری برای انتخاب رئیس‌جمهور، ۲۴۹ نماینده در فرآیند رأی‌گیری شرکت کردند.

برابر اسلوب سیاسی عراق پس از سال ۲۰۰۳ منصب ریاست‌جمهوری به کردها، نخست‌وزیری به شیعیان و ریاست پارلمان به اهل سنت اختصاص دارد. 

بر اساس قانون اساسی عراق، رئیس‌جمهور باید با رأی دو سوم نمایندگان پارلمان انتخاب شود؛ نصابی که معادل ۲۲۰ رأی از مجموع ۳۲۹ کرسی و دست‌یابی به آن مستلزم اجماع گسترده میان احزاب سیاسی است.

نزار آمیدی پس از انتخاب در پارلمان، در آیینی سوگند قانون اساسی را به‌عنوان رئیس‌جمهور این کشور ادا کرده است. این مراسم در چارچوب روند قانونی انتقال قدرت برگزار شد و آغاز رسمی دوره ریاست‌جمهوری وی را رقم می‌زند.

در همین راستا، هیبت الحلبوسی، رئیس پارلمان عراق در سخنانی با اشاره به شرایط کنونی کشور تأکید کرد که همه جریان‌های سیاسی باید مسئولیت‌پذیر باشند و برای هدایت عراق به سوی ثبات و امنیت، همکاری کنند.

محمد شیاع السودانی نخستی‌وزیر فعلی عراق در پیامی انتخاب آمیدی به‌عنوان رئیس‌جمهور را به وی تبریک گفت.

نزار محمد سعید آمیدی ۶ فوریه ۱۹۶۸ (۵۸ ساله) در شهر العمادیه از توابع استان دهوک متولد شد. تحصیلات خود را در رشته مهندسی در دانشگاه موصل در فاصله سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳ به‌پایان رساند و فعالیت حرفه‌ای خود را به‌عنوان مدرس فیزیک آغاز کرد. 

 او از همان سال‌های ابتدایی وارد عرصه فعالیت‌های سیاسی شد و به عضویت اتحادیه میهنی کردستان عراق درآمد. در این حزب، به‌تدریج مسئولیت‌های مختلفی از جمله عضویت در دفتر دبیرکل و مدیریت دفتر وی را در اواخر دهه ۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ بر عهده گرفت.

پس از انتخاب جلال طالبانی به رئیس‌جمهوری عراق، به‌عنوان منشی شخصی وی فعالیت کرد و سپس به یکی از چهره‌های نزدیک به مراکز تصمیم‌گیری تبدیل شد.

 آمیدی برای چندین دوره متوالی مدیریت دفتر ریاست‌جمهوری را بر عهده داشت و با رؤسای‌جمهور مختلف از جمله جلال طالبانی، فؤاد معصوم، برهم صالح و عبداللطیف جمال رشید همکاری کرد.

وی در دولت محمد شیاع السودانی، وزیر محیط زیست بود. اما اکتبر ۲۰۲۴ از این سمت استعفا داد تا بر فعالیت‌های حزبی خود تمرکز کند.

آمیدی به سه زبان عربی، کردی و انگلیسی تسلط دارد و به‌عنوان مدیری با رویکردی آرام و تجربه‌محور در ساختارهای اداری شناخته می‌شود. انتخاب او به‌عنوان رئیس‌جمهور عراق از سوی برخی تحلیل‌گران، گامی در جهت ایجاد توازن و ثبات در مدیریت سیاسی این کشور ارزیابی می‌شود.

رئیس‌جمهور تا ۱۵ روز آینده باید نخست‌وزیر خود را معرفی کند. در شرایطی که «چهارچوب هماهنگی» روی نخست‌وزیری «نوری‌المالکی» نخست‌وزیر نزدیک به جمهوری اسلامی اتفاق نظر داشتند، برخی رایزنی‌ها پیش‌بینی می‌کنند آمیدی او را به عنوان نخست‌وزیر معرفی نکند. 

«حسین درودیان» که ایسنا از او به‌‌عنوان «یک کارشناس اقتصادی» یادکرده با بیان این‌که «از ظرفیت تنگه هرمز باید برای کاهش یا رفع تحریم‌ها استفاده شود» گفته: دریافت عوارض از کشتی‌های عبوری از تنگه هرمز ایده خوبی است. اما موضوع اصلی ما باید استفاده از این اهرم برای رفع تحریم‌ها باشد. ... دست‌رسی به منابع ارزی و دانش فنی برای بازسازی، همه مستلزم تخفیف در تحریم‌هاست. لذا مهم‌ترین کارکردی که تنگه هرمز می‌تواند داشته باشد این است که به عنوان ابزار و اهرم برای رفع تحریم‌ها استفاده شود.»

این ادعا را یک آدم معمولی هم می‌داند که غلط است. حدود یک قرن پیش «سوارد» آلاسکا را از شوروی خرید. کارشناسان آن‌زمان از این خرید به عنوان «خطای سوارد» یاد کردند. اما ربع قرن نگذشت که شوروی متوجه شد چه خطای بزرگی مرتکب شده و چه زمینی که به‌قول استاد باستانی‌پاریزی «به او جو می‌داده» را فروخته و در عوض (با عرض پوزش) «خری گرفته که جو می‌خورد».

اگر ایران بتواند گرفتن عوارض از آب‌راهه هرمز را تثبیت کند، به‌قول قدیمی‌ها «آب‌باریکه‌ای» برای منابع درآمدی در بودجه ایران ایجاد می‌شود که حالاحالاها خشک‌شدنی نخواهد بود. اما تحریم‌ها به‌سادگی قابل رفع‌شدن است. مشروط بر این‌که سردار نقدی که مدعی بود باید در نمازشب‌ها دعا کنیم تحریم‌ها بیش‌تر شود، احمدی‌نژاد که تحریم‌ها را کاغذپاره می‌خواند و کسانی که تحریم را نعمت می‌دانستند، اعتراف کنند که اشتباه می‌کردیم. همین‌که الان جناب درودیان به آن اعتراف می‌کند اما شهامت ندارد بگوید آب این جوی از کجا گل شد. به‌محض فهم این مطلب فرایند بلااثرکردن تحریم‌ها آغاز می‌شود.

اما تا این تفکر حاکم باشد، میلتون فریدمن، داگلاس نورث، ایلان ماسک، بیل گیتس و پدران علم اقتصاد هم نمی‌توانند اقتصاد کشور را سروسامان دهند.

من آقای درودیان را نمی‌شناسم. اما آقای راغفر اقتصاددان اصول‌گرا گفته که گرفتن حق عبور یا عوارض از تنگه هرمز می‌تواند درآمد سرشاری برای اقتصاد ایران به ارمغان بیاورد. اما نکته مهم این است که اخذ عوارض یا حق عبور از آبراهه‌ها در کنوانسیون‌ها و حقوق دریایی پیش‌بینی نشده، اما شاید به عنوان برگی برنده بتوان در مذاکرات پاکستان روی آن تفاهم کرد، وارد حقوق دریایی و تبدیل به یک منبع درآمدی پایداری برای بودجه کشور کرد.

سوگ‌وارانه نه آقای درودیان و نه آقای راغفر و نه بقیه اقتصاددانان ایران شهامت این‌را ندارند که اعلام کنند راه‌برد ما در مقابله با بلایی به‌نام «تحریم» راه‌برد غلطی بوده و باید از این راه‌برد کوتاه بیاییم و  اعتراف کنیم که شعار اشتباه می‌دادیم که «آن‌قدر قطعنامه بدید تا قطعنامه‌دونتون پاره بشه»! درحقیقت این رشته روابط مالی، فن‌آوری، سیاسی و اجتماعی و فرهنگی‌ ما بود که به تحریم‌ها پاره شد، نه قطع‌نامه‌دون آن‌ها.

و شرط نخست اصلاح خطا، پذیرش آن‌ است و تا این گام را برنداریم، همه دنیا را هم داشته باشیم به قمار غرور می‌بازیم.